Son Duam / Elif Bektaş

Dostum ellerimin arasındaki son duamdın sen. Yüzüme o naif buseni her koyusunda tekrar adım atabilmek için güç bulurdum kendimde. Her günümün gel-gitlerine inat sıkıca tutunduğum gökyüzü merdiveninden salınan sarmaşık yaprağımdın.

Uzunca zamandır bir ab-i hayat gibi tazelerken ruhumu şimdi neden böyle kanattığını anlamaya çalışıyorum. Ne kadar ülfet eylemiştim oysa ki sana. Tüm ülfet eylediklerim gibi hep orada kalacaksın sandığım. Ey kalbimin pıt-pıtlarını ivmeleştiren duam ne olur kalbeyleme, değişme ne olur.

Bilirim yine hızlanarak atacak yüreğim ama heyhat ki korkudan…

Biz senle en azından bu kadarını hak edecek kadar dost olduk değil mi? Kalbimin terazisini bozma. Bozma dost. ..

Bu gönderiyi paylaşın:

Yazar: ramazan

2 thoughts on “Son Duam / Elif Bektaş

    feyza

    (5 Eylül 2017 - 15:28)

    Elif hanım merhaba yazınızı çok beğendim yalnız sima olarak hiç yabancı gelmediniz bana.Kocaeli Derincede oturuyorum.Derince İmam Hatip mezunuyum acaba sizi okuldan mı tanıyorum

    Faruk

    (19 Nisan 2018 - 10:49)

    Yüreginizden dökülen tüm dilekleriniz kabul edilen duanız olsun..
    Rabbim sevdiklerinizle beraber her nefesinizi nuru muhabbet eylesin..
    Selameti dua ile kalınız… efendimm

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir