Kale’de Yetim / Serpil Öztürk Özküçük

 

Sıcak Ekmeğın Buğusu Kadar Kıymetli Fakir Çocukluğuma!.
Senden Sonra …

Ovalarda pamuk kokusu genzi sızlatmıyor…
Gülüşün kalmış,
Bir çift altın parlaklığında.

Yolun sağındaki dut ağacında.
Su durgun o da artık çağlamıyor
Diktiğin asmalarda üzüm de yok
Hem neden çocukluğum
Ceviz ağacında asılı kalmış sallanıyor darda.

Çoban Şıho geçiyor yine taşlı bahçeden
Koyunlar da sessiz sessiz giriyor mısır tarlasına
Ama… yüzüne bile bakmıyor taze dalın…
Heybetli ses gelmedi, o da baktı hüzünle ardına

Yokluğun ve Issız her yer..

Kale’de bir ses yükselir ufka
Ezandı.
Çoban gri gökyüzüne daldı
Benim yaşlı gözlerime acıyarak baktı…
Baktı… Şimşekler, bulutlar gök ağladı.
Yoktun işte yok.

Ceviz ağacında üzülen yaprak sallanıyor
Dar ağacında çocukluğum yanıyor.
Diktiğin nâr ağacı yorgun, Mavi kapı kilitli.
Çoban da gitti, Kınalı da…
Yağmur kokusu sardı buğu, buğu…

Bir tek altın gülüşün duruyor
Dut ağacında…
Hiç bir şey aynı değil artık
Azezi Yassı’nda
Senden sonra…

Bu gönderiyi paylaşın:

Yazar: ramazan

2 thoughts on “Kale’de Yetim / Serpil Öztürk Özküçük

    Mehmet

    (19 Şubat 2017 - 18:02)

    Çok güzel bir şiir, rahmetle anıyorum bende …

      Serpil

      (29 Mart 2018 - 13:24)

      Teşekkür ederim sağolun

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir