Farkında Olmak / Sevgi Ataş

Derin bir nefes alın, ciğerleriniz hava dolsun, yüreğiniz büyüsün, duruşunuz dikleşsin, alabildiğiniz kadar alın derin derin nefes. Duyun aldığınız nefesin sesini, ”ses“midir? yoksa “kulak” mı? duyuran, yada “göz” mü gösteren” bütün bedeninize. Hepsi  uyansın, var olan,  varlık alemindeki  varlığınızın farkında olarak farklılık yaşatsın size. Farklı olan belki ruhunuzdur. Belki bu sesleri duyan da”ruh”tur!!!   Bütün hücrelerinizin hareketi hızlansın, nefes almakta mısın, aldırılmakta mı nüansının bilinci ile  nefese kattığın değer ve anlam seni hayata bağlasın. Daha da artsın nefes alışların, yerinden fırlayacakmış gibi tut sağ elinle, sol göğsünü, hayat kaçmasın.

Aradaki o ince ayrıntıyı çözmekti belki de varlığının sırrı? Ruhun heyecanı, nefesin manası.

Bu soruları soruyorum kendi kendime. Farkında olarak aldığım nefesin,   Allah’ın HAY isminin esmasını taşıma şerefine ayna olduğumun farkında olup, nefesi  verirken gafletten uzaklaşmanın, çıkan huzurun buğusu, azalan bir şeylerin olduğu, büyüyen kocaman benliğim aslında bir balon gibi söndüğünü. Dik duran omuzların çöktüğü anda tekrar almak ihtiyacı olduğunu, almak isterken de gayret gerektiğini fark edip güldüm kendime…Almak ve vermek bana bağlı değil! Neyim ben!!!

Ben dünyaya gönderilmek ile şereflenmiş “Ahsen-i takvim”le yaratılan insan.

“ Yaratan” kendi  boyasından bir damla ile boyamış, sanatının en güzel örneği, müstesna  bir şaheser. Ben bu avam halimle nasıl anlayabilirim ki bu sanatın kıymetini, olduğum yerde çivi gibi dönüp kalırım böyle, bu halimle, fırıldak gibi dönmekten öte ne bilirim. Gönlümde “o”nu mihman olarak ağırlama cüretinde bulunup cahilce “Hu” derim. Hu der kendimden geçerim, ateşler içindeyim” hiç”im hu.

Yunus gibi ”bir ben vardır benden içerü” derken içindeki misafirin içe dönük, ağırlığını mı taşıdı ki.  Ahh aklım: çık yerinden, ne deli sorular sorarsın yine kendi kendine mecnun gibi, sorar da mecnun olamaz perişan, rezil, rüsva olup ağlarsın halini soranın olmaz. Bir ocak başı bulamazsın başını vuracak, avare avare gezer de bir şehir bulamazsın konacak. Bulduğun şehirlere sığmaz: Benim bu şehirlerle ne alıp veremediğim var ki!!!

Bu şehirlerin benimle kavgası niye?

Sığmıyorum bu dünya denen gezegene…

Ruhum daldan dala konmalı, şehir şehir uçmalıyım.

Beni bulup Rabbime kavuşmalıyım.

Bu gönderiyi paylaşın:

Yazar: ramazan

1 thought on “Farkında Olmak / Sevgi Ataş

    ZİHNİ GÜRÜZ

    (26 Şubat 2017 - 12:51)

    her yeni yazı yeni bir heyecan hep bir adım ileri
    çok güzel bir yazı daha ahtapot gibi saran insanı….

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir