Kaybolan Akisler / Hacer Ertürk

Aynadaki suretimden kaçarken
yakalandım sana…
Koşarken hayatın dar koridorlarında..
Müphem çizgiler arasında, yaşanmışlıklar.
Asimetrik bir hayatın yorgun yüzü
Yaşadığın labirent,
Vaveylası ayuka çıkmış
Ellerinde iz yapmış demir parmaklıklar
Kendine oynuyorsun,
Ne kadar da aptalsın…

Bir nevbahar, suzi dilara,
Ve mahzuni bir suret
Aynalar ah aynalar
Ah şimdi Üsküdar,
Çiseleyen yağmur,
Katibimin uzun setresin de çamur
Karşıya geçmeye çalışırken
Kaybettim kimliğimi buharlı trenin
Banliyö seferinde
Kaybolmuşluğumu sorarken
Ve ararken samimiyeti bulmuştum seni
Ne güzel gülümsüyordun yorgun çehreme
Keşke hep gülümsüyor olsaydın.

Ucuz romanların ilginç karakterleri gibi
Hayat…
Müstehcen bir yanılsama
Makisane bir bakışta arsız akis…
Suyu çekilmiş bir değirmene su taşımakla
Geçti ömrün…
Ne zaman öğrenecektin
Değirmenin böyle dönmeyeceğini
Roman yazıyorsun yine
Baş karakter yorgun ve bitkin
Vazgeçtim ,geçtim, gittim…
Aksimi, yağmalıyor kırık çizgiler
Ve rölyefler
Gölgeler gölgeler
Aynaya bakmaktan vazgeçtiğim gün
Aşık olduğumu anladım.

Bu gönderiyi paylaşın:

Yazar: ramazan

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir