Umulan Umutlar / Şerife Teber

Sokak lambalarının altında düşüncelerim yol alır sessizce, ilmek ilmek dokunduğum sevdalar gelir aklıma usulca. Yazmaktan tükenmiş kalemim murekebine sarılırken ay ışığı titrerdi gecenin karanlığında.

Yorgun yorgun göz kırpardı yıldızlar yeryüzündeki sevdalılara ve bir çocuk gülüşünü armağan ederdi bütün varlığa.

Mutluluk saçarken yürekler kahkahalarım karışırdı haykırışlara. Simit satarken üşüyen bedenim hissizleşirdi kalabalığın ortasında ve sen gülerken  arka mahalledeki çığlık sesleri  ninni  gibi gelirdi kulağıma. Açın şu perdeleri gökyüzünün maviliğini güneşin parlaklığını göreyim. Titredi yüreğim usulca fısıldadı kulağıma yalnızlığım; aç avuçlarını dökülsün parmak uçlarından umutların, dağılsın her biri kor ateşli annelerin yüreğine ve yeniden mutluluk doğursun göz bebekleri gözyaşlarının rengine karışsın gülüşleri, yeniden renk katsın baharlarına yağan yağmurlarım. Kaldırımlara döşendi hayallerim sonra birer birer söküldü fırlatıldı dar karanlık sokaklara bir kurşunun izi kaldi tutunduğum ellerin.

Ufalanan ekmeğe koşuşurken karıncalar açlık gelir aklıma, kurumuş ekmeğini suya bandırıp yiyen çocuk şükrüne muhtacım. Asileşen yıllarım meydan okur şimdi, tozlu raflara dizilen geçmişe sonra anılar gelir dokunur kalbe hırçınlaşan yüreğim gömülür sessizliğe. Sen ağlarken bir su dökülürdü kırılan bardağımdan,  karışırdı yavaşça gözyaşlarına, sonra çoğalırdı karanlıklar sinerdi ürkek bedeninin üzerine irkilirdi ruhun, yuvarlanırdı uçurumdan bir derenin kenarına sığınırdı öksüz gibi. Akar içimde şimdi munzurun suyu delice;  bırakır arkasında onca hüznü, kurumuş yaprağı, kırılmış dalı…

Benim yüreğimde güneş batmaz, dalgalar acımasızca kıyıya vurmaz, gök gürlemez, şimşekler ürpertmezdi. İçimdeki yaram çığlık çığlığa dert yakınır hiç durmadan, kör karanlık odalara kelepçeli bedenim şimdi özgürlük bir adım ötedeyken ruhum neden kederde?

Bu gönderiyi paylaşın:

Yazar: ramazan

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir