Kadın / Gönül Aydemir Adıgüzel

Küskün sancılı dili
Usulca fısıldadı
Hey.!
Umudumun kıblesi sen
Haberin var mı
Ömrümü koynunda sabahlattığından beri
Sol gamzemin çukurunda uyuyor hüzün
Birazdan efkarların çırasını yakacak

Tökezledi kelimeleri
Hem has ipeğe sarılı kadifenden idi sözleri

Sığmaz iken can kafesine
Birden şahlandı yüreği
Kaldırdı başını umarsızca
Ruhunun kabuklarını soydu
Kanadı kırık sabrının sırtını sıvazlayıp
Yanlızlığını astı ağustos böceklerinin sivri diline

Kalbinin küçücük su birikintilerinde
Devasa şiirler yüzdüren kadın
Mutluluğun ekşimiş suratıyla
Yürüdü yürüdü yürüdü.

Bu gönderiyi paylaşın:

Yazar: ramazan

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir