Tebeşir Tozları / Ümit Şener

Kelimelerim azaldı
Bittikçe gün
Saplanır güneşin yüreğine
Karanlığın acısı
Ben kuşları da severim
Sen buna aldırma
Üstümü ört toz ile
Kömür ile
Kanatırım ayaklarımı bir bir
Bana isim vermedi annem
Taş ile yıkamadı
Değnek ile dövülürken
Çıpanlar çıktı sırtımın arasından
Tanımlamak kolay ne de olsa insanı
Sen çağla de
Bırak tebeşir tozlarından
İnsancıklar çizeyim
Uçsun rüzgâr çıkınca

 

 

Bu gönderiyi paylaşın:

Yazar: ramazan

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir