Senden Öğrendim / Merve Akyel

İçim dedim dokunsalar yırtılacak  yara. sustum bir sabah vakti suretimi yansıtan aynaya.

Bin parçaya bölünmüş yüzümün sülietini yere düşen kırık aynadan seyrettim.

En ince parçasında bile sana rastladı yansıma.

Haftalardır kazındığı yerden peydah olmuş sanki, tuz buz olan şu cam kesikleri arasından aynı yüzle gülümsüyor.

derin yerlere kazımış, üzerini  toprakla kapatmıştım halbuki. Yansımamdan kaçışımdır gözlerinden gözlerime rast düşmemen.

Anlar yarası kanayan bir avuç toprağın üstüne sığamadığında. Ateş köz olmadan evvel önce tutuşur sonra alev alır, evvela kavrulur.

Kim bilirdi aynı ateşte kaç farklı şiddetle yanıldığını. Yarası kabuk bağlayana tabibin merhem olmayacağını.

Uzaklara meyilli olmayı hep senden öğrendim.

Bir yere sığmayıp sürekli kaçmayı. Sensiz susmayı, sessiz ağlamayı, sabırla beklemeyi.

Bir yürek nasıl güzel kavrulur hep senden öğrendim.

Bulutlarda yüzün belirdi bir akşam. O gün bugündür gökyüzü zifiri.

Bir gün aynalara küstüm o günden beri konuşmuyorum kendimle. Aynalarda küstü bana ne vakittir göstermiyor yüzümü bana. Gözlerim devrilmişti en son yüzüm kötüleşmişti epeyce.

İnsan diyorum kötüleşebiliyormuş öylece. İyi olmayı kötüye değiştirebiliyormuş.

Kötü olursam yüzüne denk düşer yüzüm aynalara bakacak yüzüm olmasa da sana benzer . Sen olur, Yüzümdeki kötüyü severim.

Kötüyü oynamak kolaymış mesele doğruyu yaşamakta.

Kötü olmayı hep senden öğrendim.

Ezberledim ağzından çıkan tüm sözcükleri. Tükenmişliğine, korkularına , aklındaki atlı karıncalara, yarım kalmışlıklarına, içinde türlü dönme dolaplarına, mavi boncuk sevdalarına.

Her birini nakış gibi ilmek ilmek işledim ömür defterime.

Yine sen beklemeyi sınav bildin, sabretmeyi ödül.

Yine sen bilmedin

Ben Sevmeyi en çok senden öğrendim.

 

 

Bu gönderiyi paylaşın:

Yazar: ramazan

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir