Senden Sonra Dünya / Baki Demirtosun

ortamlarda illa bir şiir okunacaksa senin adın söylenirdi..
sonra sessizce dağılırdı herkes..
yoksulluk gittiği hiçbir yere ağzını götürmüyordu..
bütün kemikleri kırılmış , bir duvar süsüydü incelik..
söz diye binlerce dikeni ağzımızda taşıyorduk..
merhamet , belinden bükülmüş bir çiçek gibi yatıyordu içimizde..
bir insan diğerine gitmekten çok dönüyordu..
bir sokaktan diğerine hızla yayılıyordu yalnızlık..
tek bir yağmur damlası düşmüyordu kurduğumuz hayalin üstüne..
ses değil gamze gamze açılan bir kederdi ağzımızdan çıkan..
herkes elini acısına basıp öyle konuşuyordu..
aşk gitgide bir ağız alışkanlığına dönüşüyordu..
kalabalık , bin ağızlı bir yalnızlıktı..
zülmün taşları erittiği bir zamandaydık..
kimse düşünmüyordu , kuyulara saklanmış çığlıkları..
yağmur bir kamçı gibi inerdi sırtımıza..
taşların uykusuna bile kıyılmayan vakitlerdi..
korkular, gövdemizde dolaşan kör testerelerdi..
biz yine de çocukların ağzını sürerdik seninle başlayan cümlelerimize..
adın geçince , göğsüne gül bahçesi düşürürdük yokuşların..
gözlerimizle devirirdik boşlukları..ekmek , akşam ve mandalina kokuları arasına saklanmış bir sevgiyle dönerdik evlere..
duvara asmıştık zamanın ömrünü..
yüzümüz gömleğimizden daha kırışıktı..
dünyanın hiçbir suyu yıkayamazdı yüzümüzdeki kederi..
aynı evden beslenen iki kurak göldü gözlerimiz..
kimse dönüp bakmıyordu kimsenin içine..
gittikçe uzaklaşan bir samimiyetle konuşuyorduk..
her sabah biraz daha oyulmuş bir yalnızlıkla çıkıyorduk dışarıya..
yoksulluk yalnızca pazar tezgahlarında değil kuş seslerinde çiçek kokusunda rüzgarın koşusundaydı da ölümü eve getiren yoksulluktu..
dışarıda unutulmuş sokak..
eve giremeyen balkon..
sırtını dönen kapı..
sensiz , bütün kalbiyle bir ayrılıktı dünya..

 

 

Bu gönderiyi paylaşın:

Yazar: ramazan

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir