En Uzak Köşesinden / Mustafa Işık

bana, üşümüş gecelerde
göğün köşesinden sarkan
yıldızlar biriktirin, ki ben

akşamı dağ ardına uçuran
esmer yürekli şairim

hangi ovanın serinliği
seher yelinin suskun yanı

ve nerede saklanır zaman
ağlar halimle iyi bilirim

hangi eylül biriktirir ki
gitmenin en çok hüznünü

gözlerimi yıkamaya daha
kaç vakitsiz yağmur içeyim

sevdayı nar gibi kızıla kesen
o zalim ellerini nasıl seveyim

leyla sadece bir kelimedir
çölü bilmez su’skun dervişe
ben, tufan bilmeze nefeslik ah

gülüşü paklar gönlümle
rüzgâra yoldaş kırık dalım

bilesin ki hayat yüzünün
mısralara resmi, süveyla

başı göğe uzanan dağa saldım
yenilmişler için ağıt gülüşü
kimse görmesin diye seslenişimi
adını en çok dilimde biriktiririm

şairlerin sevdiği o kadınlar
gölgesiyle nazıyla edasıyla
sen gidince başka bir güzel olur

bundadır geceyi çokça severim.

 

 

Bu gönderiyi paylaşın:

Yazar: ramazan

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir