Belinay / Atakan Daşdan

Yerin dudağını kurutmuştu kıtlık, kurak… Zulmün elinde kan kaybediyordu insanlık. Kir eritiyordu, asrın gölgesi geceler, Toprağın nabzında can feryadıydı heceler… Cemre düştü toprağa damarına can geldi, Filizlendi tohum, türlü derde derman geldi. Yaradanın öz nurundan sonsuzluğa doğan ay. Nurefşan çanağından süzülünce Belinay, Süt liman kesildi çöl, oldu bir aşk-ı derya, Gül kokusu yayıldı, gülşene döndü […]