ayse_zan

ZAN’nımca… / Ayşe Ünüvar

  Ve insan yokluğu yazdı alnına. Bilmeden yaptı bunu. Bilseydi yapmazdı. Aynaya baktı önce. Görmediklerini gördü. Görmesi gerekenler bilgiçlik perdesine yenilmişti. Ben dedi. Ben sessizliğin sesiyim. Ben türkülere nefes veren O’ kişiyim. Ben olmayanların olduğu yerden geldim. Ben rüzgârın rengine değdim bilirim! Söyleyin siz bilir misiniz? Söyleyin!. Ses çıkmadı. Ses yoktu. Ses kaybolmuştu. Uzaklaştı sandı. […]

aunuvar

Sessizliğin Sesi / Ayşe Ünüvar

   Söylesene içimdeki kim! Uzak, karanlık, zamansız mağaralardan içime düşen ışık neyin nesi? Beni çağıran, durup dururken gülümseyen, içime eliyle değiveren kim? Issızlığın ortasında kaybolmuşken beni buluveren, seven, okşayan ama dokunmayan tanıyıp da dokunamadığım kim! 0 Engin denizlerde maviliğe karışan, mor dağlarda yel olup içime sirayet eden kim? Sözsüz şarkılar söyleyen, sırrıma şahit duama el […]