Bir Demet Şiir / Osman Fermanoğlu

DAHA NƏ İT HÜRƏN VAR Daha nə it hürən var, nə də ki işıq gələn, Alan yox qara qoçdan ağ qoçun qisasını. Qara-qara dərdlərdi boz daşlarda dikələn, Əjdahaya çevirməz Musa da əsasını… Günü gündən böyüyər gələn ağrı -acılar, Göz yaşı selə dönən suya tutar ovcunu. Bir ucdan çoxalarlar bağlı həyət-bacalar, Qıfıllı qapıların kim daşıyar suçunu?… […]

Altı Şiir / Osman Fermanoğlu

Güldanda Böyüyür… Bir dostum güldanda bənövşə bitirməyiylə öyünür.. Bizdə bənövşələr çöldə bitərdi, Güldanda böyüyür sizdə bənövşə. Kol dibində, xəzəl altda itərdi,– Yanıb qovrulardı düzdə bənövşə. Suyunu verərdi dağın dumanı, Təbiət qoynunda gözəldi, hanı?… Güldanın içində sıxılır canı, Açıb-solan olur gözdə bənövşə. Osman, ev gülüsə baxmağa dəyməz, Nə çöllərə boylan, nə bənövşə gəz… Daha Qurbaninin sazı […]

Beş Şiir / Osman Fermanoğlu

İt İlinin Şeiri Doğulduğum il it ili, Beşinci itim ulayır. Küləklə tükü didilir, Nə yetim-yetim ulayır. Yazılır kitab-hesabım, Çatacaqmı ömür-tabım? İçində ağrım-əzabım, Çölündə dərdim ulayır. Bilən yoxdu niyyətini,- İşini Tanrı itinin… Aclıq kəsib əhədini, Heyi yox, çətin ulayır. Daha sirri açmır qamış, Həyat özü də aldanış… Yazılmamış, oxunmamış Sözüm, söhbətim ulayır. Osman, fikirlərdə azır, Seçə […]

Dan Ağlar, Ağlar / Osman Fermanoğlu

Paşam, gecələrin zəhmi ağırdı, Qönçə bələyində dan ağlar, ağlar. Yükləyən yükləyir ürək fağırdı,- Nəfəsi təngiyən can ağlar, ağlar. Başı qoltuqdadı qayğı çəkənin, Sözündə güc qalmaz töycü tökənin. Gedən eyninə də gəlməz nökərin,- Ölkəsi talanan xan ağlar, ağlar… Kərəm yetə biməz Əsli köçünə, Həsrəti boynuna taxıb keçinər… Yollara baxmaqdan gözün içinə Sağılar qırmızı qan ağlar, ağlar. […]

Beş Şiir / Osman Fərmanoğlu

Yoldan Azanı Dərviş könül, yoldu tutub gedirsən, Nə çox imiş yolun yoldan azanı. Hər azmışı özünə yük edirsən,– Ayrı yöndə qaynadırlar qazanı… Dörd tərəfə düşən sular tərs axır, Yiyəsinə tən gələndi bu axır… Yola işıq salanına kəc baxır,– Dildə tutur quyusunu qazanı. Adlamağa yer yox, hər yan çilləkən, Can özü də çilləkəndə lil çəkən… Ciddi-cəhdlə […]

Üç Şiir / Osman Fermanoğlu

Gönder Daha kar gönderme yüce dağlardan, Kara sevinesi hal gönder bize. Toprağın üstünde gök otluklardan Serip kızınmaya şal gönder bize. İsteğimiz yerler ağarıncadı, Kayğımız suların akarıncadı. Dil ola söyleye, akırıncıdı,- Başı saklamaya kol gönder bize. Üstüne döküler ağrı acının, Dudağı kuruyar ağız açanın. Her yanı bürüyer; kapı bacanı, Kürüyüp yığmaya kol gönder bize. İzinde dolanar […]

Iki Şiir / Osman Fermanoğlu

BİRİNCİ ŞİİR VATAN VAR Diline gelmeyenler özge kapıdan bakar, Görersen ki, yanına ne gelen, ne giden var. Sular baştan bulanıp,hale çok lilli akar,– Yuduğu yuna katıp dertlerini diden var. Pencerede nakışlar sonbahar sırsırası, Nöyütsüzdü his verer yoksul evin çırası. Beklediğin koçların birdi ağı, karası,– Işığı karanlıkta saklayıp inleden var. Çok oyunlar oynanar şimdi yol havasına, […]

Şiirler / Osman Fermanoğlu

OLA Paşam, sesleyerek ışıklı güne, Çekile karanlık payı dan ola. Her kesin isteği güle yüzüne,– Küskün gönülleri uyadan ola. İyi emellerden diktiğin kale, Seni de eyleye basılmaz kale. Kimese ettiğin iyilik kale,– Savabı üstüne kayıdan ola… Hep hoş saatleri sala yadına, Ömrü ten tutasan vaktın adına. Yakıp gitmeyesen özge oduna, Bedel ödediğin öz hatan ola. […]

İki Şiir / Osman Fermanoğlu

YİTİRDİM Paşam, annem ölen günü, Düştü, babamı yitirdim. Annem kadar doğma, aziz Olan adamı yitirdim. Fağırlaşan dağlar kaldı, Pınarları ağlar kaldı. Kulaklarım sağır oldu,- Sesde sedamı yitirdim. Seçemmedim yakın, yadı, Duymadım ki, kim doğmadı, Her şeyin deyişdi tadı, Dilimde tamı yitirdim. Çektim çöllere keşiyi, Yadırğadım ev eşiyi… Osman’ın taşlar döşeyi,- Sıcak odamı yitirdim. APARAR Paşam, […]