osman_fermanoglu_0b

Iki Şiir / Osman Fermanoğlu

BİRİNCİ ŞİİR VATAN VAR Diline gelmeyenler özge kapıdan bakar, Görersen ki, yanına ne gelen, ne giden var. Sular baştan bulanıp,hale çok lilli akar,– Yuduğu yuna katıp dertlerini diden var. Pencerede nakışlar sonbahar sırsırası, Nöyütsüzdü his verer yoksul evin çırası. Beklediğin koçların birdi ağı, karası,– Işığı karanlıkta saklayıp inleden var. Çok oyunlar oynanar şimdi yol havasına, […]

osman_fermanoglu_0

Şiirler / Osman Fermanoğlu

OLA Paşam, sesleyerek ışıklı güne, Çekile karanlık payı dan ola. Her kesin isteği güle yüzüne,– Küskün gönülleri uyadan ola. İyi emellerden diktiğin kale, Seni de eyleye basılmaz kale. Kimese ettiğin iyilik kale,– Savabı üstüne kayıdan ola… Hep hoş saatleri sala yadına, Ömrü ten tutasan vaktın adına. Yakıp gitmeyesen özge oduna, Bedel ödediğin öz hatan ola. […]

osman_fermanoglu_2siir

İki Şiir / Osman Fermanoğlu

YİTİRDİM Paşam, annem ölen günü, Düştü, babamı yitirdim. Annem kadar doğma, aziz Olan adamı yitirdim. Fağırlaşan dağlar kaldı, Pınarları ağlar kaldı. Kulaklarım sağır oldu,- Sesde sedamı yitirdim. Seçemmedim yakın, yadı, Duymadım ki, kim doğmadı, Her şeyin deyişdi tadı, Dilimde tamı yitirdim. Çektim çöllere keşiyi, Yadırğadım ev eşiyi… Osman’ın taşlar döşeyi,- Sıcak odamı yitirdim. APARAR Paşam, […]