Şiirler / Osman Fermanoğlu

YAZMIRAM Məndən şeir istəyən, Daha şeir yazmıram. Hə, deyirəm hər şeyə, Yoxa şeir yazmıram. Durnam düşüb dumana, İşi qalıb gümana;- Sızıltıya, amana,- Aha şeir yazmıram. Urcah olub haqq yola, Baxmaram sağa, sola. Acından ölər olam,- Şaha şeir yazmıram. Osmandı dərdə yanan, Sözündən dərd oyanan. İçində dərdi yanan Ruha şeir yazmıram. 20 oktyabr 2015.   APARDI […]

Yurdundan Uzaq Düşən Adam / Osman Fermanoğlu

Yurdundan uzaq düşən adam yatar üzü yurduna sarı Kirpikləri olar oğulsuz qoyub gəldiyi evin hasarı Yollara boylanar atası, anası halına yanası Bənövşə adamlar Bitişməz həsrət yarası ha ovut ha sarı Vaxt keçər Köz-közünə qovuşar Od oduna Yurdundan uzaq düşən adam bir qərib bayatıya bükülü tabutda qayıdar yurduna   1986 Bu gönderiyi paylaşın:

Dokuz Şiir / Osman Fermanoğlu

Görünür Paşam, bu da bir ayrı iş, Bütövlər para görünür. Deyən, eyləyirik vərdiş, Ağlar da qara görünür. Qalsaq da qulağı səsdə, Səssizlik durubdu qəsdə. Əlini qoy qaşın üstə,– Boylan, gör hara görünür? Nədi ürəyinə daman? Gədiklərə çökür duman. Nə Arpaçay, nə Xançoban, Nə itkin Sara görünür. Gedənə bax, el köçündə, Alacağı varmış Çin’də… Çölü bər- […]

Altı Şiir / Osman Fərmanoğlu

GƏLƏRSƏN Qoşulmusan gedənlərin köçünə, Ayrılıqlar xallananda gələrsən. Göz yaşların dolur gözün içinə,- Yanağından sallananda gələrsən. Baxarsan ki, bir dil səndən söz alır, Yanıb– sönən ocaq kimi sozalır… Yanaqların qızıl gülün misalı; — Həyalanıb, allananda gələrsən… Hər gələnin başında gül çələngi, Dəstələyib gülə çələng hörən kim? Bulaq üstə qoyana bax səhəngi,- Eşqlə dolub, hallananda gələrsən. Göz […]

Yedi Şiir / Osman Fermanoğlu

ÜRƏYİM ATLANDI DAĞLARA SARI Qonağı itkin düşənim, Məlul- məlul baxan dağlar. Önün keçilməz qayadı, Sıldırımdı arxan, dağlar. Adı bir idi dilində, Çirkinin də, gözəlin də. Qalar dilbilməz əlində İndən sonra yaxan, dağlar. Səndən ayrı göz naşıdı, Ömrün- günün duz daşıdı. Damcı- damcı göz yaşıdı Şır- şırından axan dağlar. Çox atlanan enib səndə, Azdırmısan duman- çəndə. […]

Ondört Şiir / Osman Fərmanoğlu

ÖLÜMÜ Paşam, qənşərimdən keçdi, Göz-göz aldatdım ölümü… Saldım sözün ocağına,– Söz-söz qalatdım ölümü. Urcah olsa da kəfinə, Axtarırdı xas dəfinə… Alıb bulağa, evinə Susuz yollatdım ölümü. Osman, yolların ağından, Candı qıvrılan, ağınan… Keçdim ağır sınağından, Ucuz adlatdım ölümü… 5 aprel 2018. GƏLƏR Ömrü uzun çəkməz qara günlərin, Dolanar üstünə ağı da gələr… Arının dilindən bal […]

Ondört Dal Gül Demedi / Osman Fermanoğlu

NƏ DƏRDİ, BİLMƏM 9 marta yazılmış təcnis Yaşın bir yaş artımı… Paşam, payızının payızı gəlir, Ömür nə dərmədi, nə dərdi bilməm. Ağrılar içində pay özü gəlir,– Sevincə qarışır nə dərdi bilməm. Şirinlik axtarır qar aralarda , Kirpikləri düyər, qar, aralar da. Qaldığı düzdəcə qarar alar da, Arxamda gədədi, nə dərdi, bilməm. Osman,qoz elədi otuz doqquzu, […]

Şiirler / Osman Fermanoğlu

BOŞ-BOŞUNA BAŞ AĞRIDIR Paşam, ömür duz yatağı, nəm çəkir, Kölgə artır,öləziyir gün dəyən… Şumlayaraq tala-tala dərd əkir,– Boş-boşuna baş ağrıdır dən döyən. “Lazım gəlsə, yüyürərik”–söz arsız, Çeynəndikcə çürümədə bu saqqız… Meydan-meydan avazlanır hər ağız, Keçir kimin boğazından kim deyən? Hey kəssək də, ona-buna əriştə, Əməlimiz daş bitirir hər işdə… Hörümçəklər tor toxuyur bir küncdə, Düyün-düyün, […]

Beş Şiir / Osman Fermanoğlu

Yoldan Azanı Dərviş könül,yoldu tutub gedirsən, Nə çox imiş yolun yoldan azanı. Hər azmışı özünə yük edirsən,– Ayrı yöndə qaynadırlar qazanı… Dörd tərəfə düşən sular tərs axır, Yiyəsinə tən gələndi bu axır… Yola işıq salanına kəc baxır,– Dildə tutur quyusunu qazanı. Adlamağa yer yox,hər yan çilləkən, Can özü də çilləkəndə lil çəkən… Ciddi-cəhdlə olanlara qol […]

Nal / Osman Fermanoğlu

“Bir mıx bir nalı, bir nal bir atı, bir at bir igidi, bir igid bir elatı” saxlayan vaxtlar, uzaqmış, uzaq, bunu da gedənin “adına” yazaq… 1 Paslı naldı tapdığı, aldı əlinə nalı… Atlı, nallı günlərə uçub getdi xəyalı. İçində baş qaldırdı dilin sorğu- sualı, Beləcə gəzdi igid, gəzdi hallı- havalı, Bu nalı ona buta vermişdi […]

Şiir Destesi / Osman Fermanoğlu

Qəhrini Dağ sığına dumanların içinə, İtik gəzən dərə çəkə qəhrini. Çənə düşən dürnaların köçünə Göz şehini dərə çəkə qəhrini. Hərə sinib kölgəsinə bir adın,- Barıtı da nəm çəkəndi, bir atım. Nallarından pas ələnə bir atın, Öləziyən nərə çəkə qəhrini… Çoxdan ölüb zirvələrin loğmanı, Seçə bilmir, nə yaxını, doğmanı. Öz əliylə ağzındakı loxmanı Özgəsinə verən çəkə […]

“Bu Mənəm, A Kəndim” / Osman Fərmanoğlu

(Məmməd İsmayıl mənim düşüncələrimdə) Bu yazını necə başlayacağımı fikirəşirdim ki, qeybdən ovucu qabar-qabar  bir cüt əl uzandı… O əl dil açıb nələr dedi, dedi, dedi…  Bilmədim o qabarlı əllərə  “ ANA ƏLLƏRİ DEYİM, ATA ƏLLƏRİ DEYİM”… 60-cı illərin sonlarında kəndimizdəki balaca kitabxanaya “inkubator”dan çıxmış kimi əl boyda kitablar gətirmişdilər. Üstündə “Gənc şairin ilk kitabı” yazılan […]

Bir Demet Şiir / Osman Fermanoğlu

DAHA NƏ İT HÜRƏN VAR Daha nə it hürən var, nə də ki işıq gələn, Alan yox qara qoçdan ağ qoçun qisasını. Qara-qara dərdlərdi boz daşlarda dikələn, Əjdahaya çevirməz Musa da əsasını… Günü gündən böyüyər gələn ağrı -acılar, Göz yaşı selə dönən suya tutar ovcunu. Bir ucdan çoxalarlar bağlı həyət-bacalar, Qıfıllı qapıların kim daşıyar suçunu?… […]

Altı Şiir / Osman Fermanoğlu

Güldanda Böyüyür… Bir dostum güldanda bənövşə bitirməyiylə öyünür.. Bizdə bənövşələr çöldə bitərdi, Güldanda böyüyür sizdə bənövşə. Kol dibində, xəzəl altda itərdi,– Yanıb qovrulardı düzdə bənövşə. Suyunu verərdi dağın dumanı, Təbiət qoynunda gözəldi, hanı?… Güldanın içində sıxılır canı, Açıb-solan olur gözdə bənövşə. Osman, ev gülüsə baxmağa dəyməz, Nə çöllərə boylan, nə bənövşə gəz… Daha Qurbaninin sazı […]

Beş Şiir / Osman Fermanoğlu

İt İlinin Şeiri Doğulduğum il it ili, Beşinci itim ulayır. Küləklə tükü didilir, Nə yetim-yetim ulayır. Yazılır kitab-hesabım, Çatacaqmı ömür-tabım? İçində ağrım-əzabım, Çölündə dərdim ulayır. Bilən yoxdu niyyətini,- İşini Tanrı itinin… Aclıq kəsib əhədini, Heyi yox, çətin ulayır. Daha sirri açmır qamış, Həyat özü də aldanış… Yazılmamış, oxunmamış Sözüm, söhbətim ulayır. Osman, fikirlərdə azır, Seçə […]

Dan Ağlar, Ağlar / Osman Fermanoğlu

Paşam, gecələrin zəhmi ağırdı, Qönçə bələyində dan ağlar, ağlar. Yükləyən yükləyir ürək fağırdı,- Nəfəsi təngiyən can ağlar, ağlar. Başı qoltuqdadı qayğı çəkənin, Sözündə güc qalmaz töycü tökənin. Gedən eyninə də gəlməz nökərin,- Ölkəsi talanan xan ağlar, ağlar… Kərəm yetə biməz Əsli köçünə, Həsrəti boynuna taxıb keçinər… Yollara baxmaqdan gözün içinə Sağılar qırmızı qan ağlar, ağlar. […]

Beş Şiir / Osman Fərmanoğlu

Yoldan Azanı Dərviş könül, yoldu tutub gedirsən, Nə çox imiş yolun yoldan azanı. Hər azmışı özünə yük edirsən,– Ayrı yöndə qaynadırlar qazanı… Dörd tərəfə düşən sular tərs axır, Yiyəsinə tən gələndi bu axır… Yola işıq salanına kəc baxır,– Dildə tutur quyusunu qazanı. Adlamağa yer yox, hər yan çilləkən, Can özü də çilləkəndə lil çəkən… Ciddi-cəhdlə […]

Üç Şiir / Osman Fermanoğlu

Gönder Daha kar gönderme yüce dağlardan, Kara sevinesi hal gönder bize. Toprağın üstünde gök otluklardan Serip kızınmaya şal gönder bize. İsteğimiz yerler ağarıncadı, Kayğımız suların akarıncadı. Dil ola söyleye, akırıncıdı,- Başı saklamaya kol gönder bize. Üstüne döküler ağrı acının, Dudağı kuruyar ağız açanın. Her yanı bürüyer; kapı bacanı, Kürüyüp yığmaya kol gönder bize. İzinde dolanar […]