Üç Şiir / Süleyman Abdulla

Şiir: Göydə   Mənim günahıma yazsın torpağı, Bəlkə görəmmədim mələyi göydə. Mən yerdə gəzirdim doğrunu, axı, Oğrunun var imiş kələyi göydə. Ac adam atını qılınca çapar, Qəm dönüb özünü it kimi qapar. Kim idi söyləyən,- axtaran tapar, Haqqı yerdə ara, fələyi göydə. Can çəkə bildiyi dərdi tən bilə, Nə mən bölə biləm, nə də sən […]

Əllərindən / Süleyman Abdulla

Pırpız saçlarında qarışar sığal, Şəbnəm ətri gələr nəm əllərindən. Həyat vəfasızdır, ömür-gün cığal, Çıxar həm canından, həm əllərindən. Dağlar öz başına sarıyar cuna, Göydə bulud gülər, şimşək uğunar. Düşər ayaqların dərd bolluğuna, Sevinc azıb gedər kəm əllərindən. Havada asılan nisgildir duman, Aynımaz kədərdən xoşbəxtlik uman. Gedəndə qüssədir ardınca cuman, Gələndə zinhardır qəm əllərindən. Bu geniş […]

İki Şiir / Süleyman Abdullah

YADDAŞ QƏZASI O gün gözgörəsi ölürdüm sənsiz, An-an, nəfəs-nəfəs çıxırdı canım. Elə qərib idim, elə vətənsiz, Özümü yay kimi sıxırdı canım. Atmışdım özümdən özümü, Tanrım, Səninlə bir qovğam-qalım qalmayıb. Yollar elə qırıb gözümü,Tanrım, Kirpik çalmağa da halım qalmayıb. Yıxıldım qəfildən coşan selə mən, Bir ovuc su imiş… axar su,- ömrüm! Elə inanırdım sənə, elə mən, […]