Sırtımdaki Hançer / Leyla Yiğit Kaya

Sırtımdaki hançer kanatır durur beni,
Yüreğimdeki keder o kadar ağır ki,
Öldürmüyor ama süründürüyor,
İçimde büyüyor susmayan bir karanlık gibi.

Geceler çöker, sessizlik daha çok bağırır,
Yalnızlığım her köşede beni çağırır.
Gülüşlerim yabancı, aynalar kırık artık,
Baktığım her yüz bana beni hatırlatır.

Bir zamanlar umutla baktığım yollar var,
Şimdi hepsi sis içinde kaybolmuş duvar.
Ne tutsam elimde dağılıyor yavaşça,
Kalbim bile kendine ağır bir yük gibi dar.

Kimse bilmez içimde nasıl sustuğumu,
Kaç gece kendimle savaşta durduğumu.
Bir kelimeye bile sığmaz bu yorgunluk,
Taşıyorum sessizce kendi kırılgımı.

Yine de bir kıvılcım arar gözlerim,
Belki yarın değişir diye düşlerim.
Çünkü en derin karanlık bile bir gün,
Yorulur ve bırakır insanın içini.