Zevalin Kıyısında / Büşra Aktaş

​Bozkırın sinesinde duruluyorum
Rüzgarlı bir atın neferinde.
Gözlerinde okuyorum
Biat olmuş ruhunun biçâre yakarışını.

​Şebnem-i kıyâm uykusundan uyanırken
Kalbimin nefisinden el çekiyorum;
Kayboluyorum hazan sessizliğinde,
Ruhumu yitiriyorum zevalin kıyısında.

​Figandan avare yüreğin
Sessizlikle kuşanmış zırhı…
Yavaşça gün doğuyor,
Bitiyor bir kelam-ı sohbet.