Bir avuç umudun içinde seni aramak…
Kıyısı olmayan hayaller ülkesinde
bir göçmen gibi yaşamak.

Seni…
Evet, evet seni;
hiçbir şey olmamış gibi aramak.
Sonra onurumu ayaklar altına bırakıp
yeniden,
tekrar tekrar aramak.

Herkesin gözünün önünde,
en görünür yerde
seni kaybetmek.

Cepler delik,
gözler kör,
dil sağır,
ayaklar sakat…

Yorgun bir bedenin içinde
yalnızca seni aramak.

Meğer insan,
en çok da kendinden uzaklaşırmış
bir başkasına varmaya çalışırken.
Ben her adımda biraz daha eksildim,
sen her sessizlikte biraz daha çoğaldın.

Adını söylemeye korkan dudaklarım
geceleri gizlice seni ezberledi.
Sabah olunca unutur sandım;
güneş doğdu,
yalnızlığım doğmadı.

Bütün yollar sana çıkacak sandım.
Meğer bazı yollar
yalnızca insanı kendine sürgün edermiş.

Şimdi hangi şehrin rüzgârı değiyor saçlarına,
hangi pencere seni seyrediyor bilmiyorum.
Ama ben hâlâ
aynı yarım cümlenin içinde yaşıyorum.

Çünkü seni sevmek,
bir ömrü beklemeye çevirmekmiş.
Seni kaybetmekse
ölmek değil;
her gün yeniden eksilmekmiş.

Ve bir gün,
ellerim umudu da bırakırsa,
bil ki vazgeçtiğimden değil…
Seni aramaktan yorulan kalbim,
yine de adını atmaya kıyamadığı içindir.