Af / Tuncay Yıldızhan

Kundaklarınızda cennet rüyaları görürken,
Cehenneme uyandırdılar.
İmdadınıza yetişemedik.
Affedin bizi çocuklar.

O pürü pak kundaklar,
Kana irine bulanırken
Cennet kokularınız,
Azgın terde boğulurken,
Feryatlarınızı duyamadık.
Affedin bizi çocuklar.

Çaldığınız o kapı,
Vahşete açıldı.
Rengarenk şekerleriniz,
Sağa sola saçıldı.
Velhasıl kelam,
Bayramlarınız çalındı.
Koruyup kollayamadık.
Affedin bizi çocuklar.

Ölüm yağarken üstünüze,
Şemsiye olamadık bedeninize.
Sizler bombalarla paramparça olurken,
Biz koca koca adamlar,
Zulme karşı bir olamadık.
Affedin bizi çocuklar.

7/3/2018