Bir insan, herkese yetişmeye çalışırken kendine ne zaman geç kalır?

Herkesin sığındığı o insana ne zaman dönüştüğünü bilmiyordu. Ne zaman herkesin her an ulaşabileceği biri olmak sıradanlaşmıştı, onu da hatırlamıyordu. Hatta bazen kendisiyle baş başa kalmaya bile tahammül edemediği anlarda bile başkalarının yanında olmayı sürdürüyordu.

Kırılmış birine hangi kelimelerle yaklaşacağını, öfkesine yenik düşen birini nasıl sakinleştireceğini, bütün kapıların yüzüne kapandığını düşünen birine nasıl bir çıkış yolu göstereceğini iyi bilirdi. İnsanların hayatlarına dair küçük ayrıntıları hafızasında tutar, önemli günlerini hatırlar, telefondaki ses tonlarından bile bir şeylerin yolunda gitmediğini anlardı.

Ama kimse onun giderek daha sessiz biri olduğunu fark etmiyordu.

Kendini mutsuz biri olarak görmüyordu. En azından kendisini böyle tanımlamayı sevmiyordu. Gülüyordu, işe gidiyordu, sevdiği şeyleri satın alıyor, yıllardır uğradığı kafede bazen tek başına oturuyordu. Yine de zaman zaman hayatının büyük bir bekleme salonuna benzediğini hissediyordu. İnsanlar ellerinde kendi hikâyeleriyle içeri giriyor, biraz oturuyor, rahatladıktan sonra çıkıp gidiyorlardı. O ise hep aynı yerde kalıyordu.

Bir akşam eve her zamankinden daha yorgun döndü. Çantasını koltuğa bıraktı, ayakkabılarını çıkardı ve ışığı bile açmadan oturdu.

Telefonu mesajlarla doluydu:

Hayatını değiştirecek bir karar için fikrini soran bir arkadaşı, kendisini hiç ilgilendirmeyen bir mesele hakkında yardım isteyen bir akrabası, kötü geçen gününü anlatan bir iş arkadaşı ve yıllardır süregelen bir anlaşmazlığı çözmesini bekleyen başka biri…

Bütün mesajları okudu ama hiçbirine cevap vermedi.

Uzun zamandır ilk kez, kimseyi kurtarmak zorunda hissetmiyordu kendini.

Telefonunda eski fotoğraflara bakarken yıllardır haber almadığı bir isme rastladı. O, henüz herkesin yükünü omuzlamayı öğrenmediği, yorulmaz, kararsız kalmaz ve kimseye ihtiyaç duymaz görünen o kadına dönüşmediği zamanlardan biriydi.

O kişiden kısa bir mesaj geldi:

“Hâlâ kahve içmeyi sever misin?”

Gülümsedi.

Ona işini, ailesini ya da çözmesini istediği bir sorunu sormamıştı. Sevdiği küçücük bir şeyi merak etmişti.

“Evet, hâlâ severim” diye yazdı.

Bir süre düşündükten sonra mesajına şunu da ekledi:

“Ama artık eskisi gibi içmiyorum.”

Hemen cevap gelmedi.

Birkaç dakika sonra yeni bir mesaj belirdi:

“Neden?”

Ekrana baktı. Bu kadar basit bir sorunun karşısında neden cevap veremediğini anlayamadı.

Artık vakit bulamadığı için mi? Kahvesini bir telefon görüşmesinden diğerine geçerken aceleyle içmeye alıştığı için mi? Yoksa farkında olmadan, günlerine anlam katan pek çok küçük şeyden vazgeçtiği için mi?

Bilmiyordu.

Ertesi gün eski kafeye gitmeye karar verdi.

Pencerenin yanındaki masayı seçti ve en sevdiği kahveyi sipariş etti. Telefonunu açmadı, kimseden mesaj beklemedi. Sokaktan geçen insanları izledi. Annesinin elinden kaçırdığı balonu yakalamaya çalışan küçük bir çocuğa gülümsedi.

Her şey son derece sıradandı. Ama yine de uzun zamandır yapmadığı bir şeyi yapıyordu: Birinin kendisine ihtiyaç duymasını beklemeden oturuyordu.

Yan masada yaşlı bir kadın tek başına oturuyordu. Önünde yarım kalmış bir kahve, yanında da küçük, eski bir çanta vardı.

Kadın ara sıra kapıya bakıyor, sonra gözlerini yeniden pencereden dışarı çeviriyordu.

Bir süre sonra garson geldi ve nazikçe sordu:

“Başka bir isteğiniz var mı?”

Yaşlı kadın başını iki yana salladı:

“Hayır, evladım. Teşekkür ederim.”

Kadın bu cevabı duyunca tuhaf bir şekilde kendini o yaşlı kadına yakın hissetti.

Belki de insanın en büyük yalnızlığı, yanında kimsenin olmaması değildi. Belki asıl yalnızlık, birinin yanında olsa bile neye ihtiyacı olduğunu anlatacak kelimeleri bulamamaktı.

Kahvesinden küçük bir yudum aldı.

Telefonu yeniden titredi.

Bu kez bir arkadaşından mesaj gelmişti:

“Bir şey danışabilir miyim?”

Mesaja uzun uzun baktı. Eskiden hiç düşünmeden “Tabii, anlat” yazardı. Şimdi ise ilk kez kendine şu soruyu sordu:

“Peki, ben bir şey anlatmak istersem beni kim dinleyecek?”

Telefonu masaya bıraktı.

Kahvesi soğumaya başlamıştı ama acele etmedi.

Çünkü o gün ilk kez bir yere yetişmeye çalışmıyordu.

Belki de insanın kendine verebileceği en güzel hediye, başkalarına yetişmeye çalışırken kendisini geride bırakmamaktı.

Ve belki de hiçbir şey istemeyen insanlar, aslında hiçbir şeye ihtiyaç duymayanlar değil; ihtiyaçlarını dile getirmekten vazgeçenlerdi.