Fırtınalı Yalnızlık /  M. Latif Bakış

Bir fırtınalı yalnızlık var içimde bu gün
Tayfuna tutmuş periler, savruk umudum
Dalım kırık, gün zail, zamanın savruğuyum
Buzdan katı ve soğuk, donuktur içim bu gün.

İki yakanın menzili birleşmez gibi ırak
Iraklaştıkça da fersah fersah artıyor firak
Dışım donuk ve soğuk, içim susuz ve kurak
Bir bitimsiz yalnızlık içinde kaldım bu gün.

Sandallar kıyıya vurmuş, dağılmış dümen-kürek
Vapur iskelede batık, rıhtımda yok bir direk
Dalgalar pek hırçın bu gün, karanlıkta mendirek
İz bilmez bir kayığın yalnızlığındayım bu gün.

Dört unsur ilk kez birleşmiş nefrette ve firakta
Varlık ve oluşa inat her şey ilk kez ayakta
Tüm sahteler ilk kez suskun, hakikat var ufukta
El sallayan sade ecel, Azrail yoldaş bu gün.

Yağmurlar teskin etmiyor tutuşmuş şu ruhumu
Aklım helezonik istifhamla dibe çeker ufkumu
Henüz tam oluşmamışken öldürdüm şuurumu                                                                                                                                             Beyhude ve avare tükenişteyim bugün.