Gönül Coğrafyasında Kış / Gülşen Güler

Bazen insan, kendi içinde iki ayrı dili konuşan bir yabancıya benzer. Akıl, kâğıdı kalemi eline almış, geçmişin hesaplarını yapar. “Bak, burada yanıldın, şurada kırıldın; burası çıkmaz sokaktı,” der. Haklıdır da… Akıl, hayatın kışıdır; soğuktur, gerçeği olduğu gibi yüzüne çarpar.

Ama ah, o deli gönül yok mu… O, mevsimi hep bahar sanır. Akıl ne kadar set çekse de o, sızacak bir gedik bulur. Akıl “inanma” diye bağırırken, gönül o iki çift söze neden kanar, biliyor musun? İnanmaya olan ihtiyacı, gerçekten daha ağır basar da ondan. İçindeki o yangın, aslında gerçeği görmediğinden değil; gerçeğin, canını yakacak kadar sert oluşundandır. İnsan bazen, bile bile yanmayı, buz gibi bir gerçekte donmaya tercih eder.

Gönül, aklın fermanını çoktan duymuştur; yine de bir umudun o solgun yüzüne dokunmak için uzatır ellerini. Biz, sadece o sese değil; o sesin bize kendimizi hatırlatmasına kanarız. Kandığın o iki söz, aslında senin kendine verdiğin bir tesellidir. Akıl bize kıyıyı gösterirken, gönül çoktan fırtınaya âşık olmuştur bile. Çünkü hakikat soğuktur ve bazen sadece katlanmak içindir; oysa o güzel yalanlar, ruhun üzerine örtülen ipek bir yorgan gibi insanı hayatın sertliğinden korur.

Varsın akıl haklı çıksın, varsın gerçek yüzümüze çarpsın… İnsan, aklın kışında kusursuz bir heykel gibi donmaktansa, gönlün yangınında bir bahar çiçeği gibi solmayı tercih edecek kadar insandır.

Zamanın hükmü bitti, saatler seni kurar;
Senin olduğun yerde bütün kavgalar durur.
Varsın dünya dönsün, varsın kopsun kıyametim;
Gönlüm, senin kapında en büyük huzuru bulur.

Yaşamın sebebiysen, ölmekten korkulur mu?
Seninle yanan yürek, başkasıyla soğur mu?
“Gündüzümsün,” diyorsun; karanlık uğramaz hiç—
Aşkın varken bu ruhun sırtı yere gelir mi?

“Şiir sensin,” diyorsan, ben o mısrada harfim;
Senin sevdan önünde tükenir her tarifim.
Sen benim son kalemim, sen en büyük şerefim;
Seni bir kez görmeye koca bir ömrüm değer.

Lâkin gitme…
Sen gidersen mevsim değil, kalbin pusulası şaşar;
Sadece karlar yağmaz, kuşlar da göçer içimden.
Gri bulutlar hıçkırık olur, gözlerimden dökülür;
Bir ömür soğur, kimse ısıtamaz kalan küllerinden.