Son Huzur / Gülşen Güler

Bazen öyle günler oluyor ki aradığımız yüz değilmiş meğer;
O yüzün arkasında unuttuğumuz kendi sabahımız akşamımızmış İnsan neye ağlar en çok bilir misin?
Adını koyamadığı bir sızıya iç çekişe.
Sonra anlarsın: göz yaşları onun gidişine değil,
Onunla birlikte giden kendine akıyormuş.

Bir bakışta evin gibi hissettiren o yer şimdi nerede peki?
Bir çayın buğusunda mı, boş bir caddenin başında mı…
Onu değil, “işte o gün çok mutluydum” dediğin halini arıyorsun.

İnsan en çok eski huzuruna yabancı kalıyor.
En ağır ayrılık da birisine değil,
Onunla gülerken tanıştığın kendine veda etmekmiş.

Artık yürümüyorum o kaldırımlarda.
Bekleyen gölgene de dönüp bakmıyorum.
Yas tuttuğum sen değilmişsin.
En çok, sende yaşattığım neşeme yandım.
Sen uzaklaşırken benden de bir parça gitti.
Yokluğundan değil, içimde düğümlenen benden.