Kesişen Yolların Tamamlanan Hikayesi / Gülşen Güler

Aslında hepimiz, hayat denen bu defteri kendi başımıza doldurduğumuzu sanan mağrur ama bir o kadar da aciz yolcularız. Ama bazen öyle bir an geliyor ki, parmaklarımızın arasındaki o kalemin tek başına hareket etmediğini, bir elin elimizi usulca kavradığını hissediyoruz. Bazı karşılaşmalar sadece iki yolun kesişmesi değilmiş meğer, eksik kalmış bir hikâyenin, asıl sahibini bulup tamamlanmasıymış.

​Mürekkebim sensin dediğimde, kendimi, korkularımı ve tüm yarınlarımı sevginin o şefkatli ellerine emanet etmeyi öğrendim. Birini sevmek, onunla aynı yolda yürümeye razı olmakmış, ama birini kaderi olarak görmek, her adımı onun adıyla atmak demekmiş. Hani insanın içine bir ferahlık çöker ya sen varsan, bu hikâye ne olursa olsun güzel bitecek diyebilmenin o eşsiz huzuru, dünyanın bütün gürültüsünü tek bir nefeste susturmaya yetiyor. Biliyorum ki mürekkep sağlamsa, yürekten dökülen hiçbir cümle yarım kalmaz. Alın yazımızın o hiç kurumayan ıslak imzasında hem sonsuz bir güven hem de hayranlık dolu bir eyvallah var.

​Sonuçta hayat, kime ait olduğumuzu ve kimin kalbinde dinleneceğimizi bulma çabasıymış. Ben mürekkebimi sende buldum ya, artık kaderimi yazmaktan korkmuyorum. Aksine, seninle olan o yeni sayfayı açmak için her sabah büyük bir sevinçle uyanıyorum. Sesinde dinlendiğim, kelimelerinde kendimi bulduğum gibiyim. Eksik yanlarımı seninle tamamlamış, en güzel hikayemi seninle yazıyor gibiyim.

​Bazı insanlar sadece yan yana yürümez, birbirinin dilsiz harflerini tamamlar, yarım kalmış alfabesini bütünler. Sen, benim kalbimde düğümlenen ama dile dökemediğim o mahcup dualarımın yeryüzündeki mühürlenmiş halisin. Artık biliyorum ki sevmek, sadece birini hayatına dahil etmek değil, kendi içindeki o ıssız koridorları onun ışığıyla aydınlatmakmış. Eskiden ben dediğim her cümlenin sonuna koyduğum o sert noktalar, şimdi seninle başlayan virgüllere dönüştü. Meğer insan, kendi yaralarını tek başına sarmaya çalışırken sadece yorulurmuş, asıl şifa, bir başkasının bakışında kendi bütünlüğünü bulmakmış.

​Şimdi bu yeni sayfada, sadece seninle yürünen yolların değil, seninle susulan sessizliklerin bile bir anlamı var. Çünkü gerçek yakınlık, kelimelerin bittiği yerde kalplerin konuşmaya devam edebilmesiymiş. Gözlerine her baktığımda, henüz yazılmamış ama yaşanacağı kesin olan o güzel günlerin fragmanını izliyor gibiyim. Korkmuyorum artık ne eksik kalmaktan ne de yanlış anlaşılmaktan. Çünkü sen, ruhumun en karmaşık cümlelerini bile tek bir tebessümünle sadeleştirebiliyorsun.

​Sen benim sadece mürekkebim değil, o mürekkebin kâğıda düşme sebebisin. Bundan sonrası artık kader dediğimiz o büyük anlatının, iki yürek tarafından tek bir nefesle okunmasıdır. Ve ben, bu hikâyenin her satırında, her boşluğunda ve her noktasında sadece seninle olmayı, seninle çoğalmayı seçiyorum.

​İyi ki geldin, iyi ki eksik alfabemi seninle tamamladın.