DergiZan

Yazı ve Sanat Ülkesi

Ölü Renkler Mevsimi / Mustafa Alagöz

‘sokak köpeklerinin durumu düzeltilmelidir’ der…  oğuz atay

hava soğuk ve nemli, sokak en karanlık yerlerden başlayarak kendini yutuyor sonra da kaldırımın kenarına kusuyordu

her ilkbaharda  yeşilden başlayarak dirilen renklerin hepsi bu kış bir bir ölüyordu

hoparlörler anons geçiyor personel durmadan cansız yaprak taşıyordu

güneş kuş seslerini de toplamış gitmiş havada oyukları kalmış

tedavülde artık ölü renkler mevsimi vardı

işsiz kalan boyacılar ‘ucuza iç dış boyanır’ diye tenzilat tabelası asmıştı çünkü art arda yükselen bacalardan başlayarak isli şehir sürekli eskiyordu  boya ile olacak iş değildi herkes biliyordu

kaldırımlardaki köpek dışkısına bir sürü insan basıp illeri geri gezdirirken ben hep kaldırım taşlarının ritmine ayak uydurmuşum, mesela taşın birine basıp diğer birine basmıyorum

herşeye rağmen sokakta yürümenin de bir haysiyeti olduğuna inanıyorum

gölgeler birbirinin sırtında yürüyor, gök o gök değil ki  elimi uzattığımda yıldızlarına dokunabileyim

cılız sokak lambaları kadınların yüzünü aydınlatmaya yetmiyordu ama hiç birşeye yetmiyordu

siyah pardesümün iki yakasını kaldırıp kulunçlu omzumu rüzgara verdim hep yürüdüm hep yürüdüm

bastığım çirkin kaldırım taşlarından üzerime su sıçrarken durmadan yaşlanıyordum

Bu yazıyı paylaş:

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Bu yazarın toplam 17 eseri bulunmaktadır.