Kabuk Bağlamış Yaralar / Gülşen Güler

İnsan bazen ömrün tam ortasında, yeryüzüne sığamayacak kadar derin bir boşluğun ortasında bulur kendini. Adını koysa dili yanar, koymasa yüreği kavrulur, içten içe eksildiğini bilir de bir çare bulamaz. Ne yoldan geçen bir garip yolcu dindirir bu sızıyı ne de akıp giden zaman yarayı sarar. Kavuşmayı bu dünyaya sığdıramayanlar hasreti ömrün sonuna, gayrı bilinen o uzak günlere yollara bırakanlarız.
Hani bazı yaralar vardır, bazen dışarıdan bakan göremez ya ama ne zaman rüzgar ters esse, ne zaman bir hatıra dokunsa, bütün ömür sızlar. Ne uzaktakinin dağları inleten sesi gelir ne de içerideki o yangın söner. Ocakta demlenen çayın buğusunda, pencereye vuran her yağmur damlasında o hikaye yeniden yazılır. Yollar uzun, yıllar yorgun, gidenler göçüp gitmiş, gerde kalanlar ise kendi evinde birer enkaz… Ama asıl kor olan, insanın kendi ocağında, kendi evinde bile gurbetir. Çünkü bilir ki, o sıcacık biz kelimesi artık o eski türkülerde güzeldir.
Toprağa düşen yağmur damlası misali, içten içe içlenen o sabır var ya insanın ciğerini sökercesine derindir. Hangi hırkayı giyersen giy, o gidenin içimizde bıraktığı o boşluğu ne nehirler doldurur ne de zaman kapatır.
Yolun sonu görünmez bazen, yürürsün ama sanki ayaklarında dağlar taşınır. Söz biter, nefes yetmez, göğsünün kafesi dar gelir o büyüttüğün sevdaya. Öyle bir sessizliktir ki bu ne köyün gürültüsü susturur ne de kalabalık dindirir.
Giden gitti sanırlar, oysa insan en çok gitmeyeniyle kalır bu dünyada. Ne zaman bir türkü çalsa ya da çayın buharı pencere camına vurup dağılsa, o silinmez hatıra kurulur başköşeye. Ne unutmaya gücümüz yeter ne de yeniden göğüs germeye yüreğimiz…
İşte bu yüzden, kimselerin bilmediği, ellerimizi ateşe sokup da kimseye belli etmediğimiz o yarayı yine kendi tesellimizle sararız. Kimseye yük etmeden, içindeki o közü bir sır gibi taşıyıp, eşe dosa karşı yine de gülümseyene kadar sabretmek…


