Sevmeyi Neden Bilmiyoruz? / Evindar Sayılgan

Kim bilir bu soruyu kaç kez sorduk
ve kaç kez cevapsız kaldık.
Oysa nedeni çok açık sanırım:
Sevgiyle büyümeyen bir toplumun
hazin sonu bu.
Aile içinde sevgiyi görmeyen,
hissetmeyen kaç çocuk,
kaç genç kız,
kaç sevgisiz anne var?
Evinin içinde “yuvam” deyip
aslında kimsesi yokmuş gibi
yalnız olan kaç kadın var?
Dışarıdan mutlu görünen,
içinde dipte olan,
başka çaresi olmadığını sanan…
Ben küçük bir kız çocuğuydum
bunları anlamaya çalışırken.
Ve kendime hep şu soruyu sordum:
Beni neden sevmedin anne?
Ben senin yanındayken
gölgene sarılıyordum.
Saçlarımı taramanı özleyerek büyüdüm.
Sonra kendime söz verdim:
Bir gün anne olursam,
çocuğum olursa,
onu en çok ben seveceğim.
Saçlarını okşayan ben olacağım.
Önce onun saçlarını tarayacağım,
sonra kendiminkini.
İlk arkadaşı ben olacağım.
Onu dinleyen, anlayan ben…
Yeri gelince anne,
yeri gelince abla,
yeri gelince kız kardeş olacağım.
Onunla saklambaç oynayacağım;
ben saklanacağım,
o beni bulacak.
İlk okul heyecanına ortak olacağım.
İlk aşkını ben bileceğim.
İlk ağladığında da
yanında ben olacağım.
Ne zaman kendini yalnız hissetse
yanında olacağım,
sımsıkı sarılacağım.
Onda kendi gençliğimi görüp
bir kez daha sarılacağım ve
“Ben buradayım” diyeceğim.
Sonra diyeceğim ki:
“Seni çok seviyorum.”
Ben bir tek kızıma
sadece anne değil,
her şeyi olacağım.
Ve en sonunda,
içimdeki büyümeyen
o küçük kıza fısıldayacağım:
Seni seviyorum