Şiirler / Osman Fermanoğlu

OLA

Paşam, sesleyerek ışıklı güne,
Çekile karanlık payı dan ola.
Her kesin isteği güle yüzüne,–
Küskün gönülleri uyadan ola.

İyi emellerden diktiğin kale,
Seni de eyleye basılmaz kale.
Kimese ettiğin iyilik kale,–
Savabı üstüne kayıdan ola…

Hep hoş saatleri sala yadına,
Ömrü ten tutasan vaktın adına.
Yakıp gitmeyesen özge oduna,
Bedel ödediğin öz hatan ola.

Arkayın arkayın yol ala düzden,
Sesine ses vere, dillene pesden.
Gül çiçek boylana keçdiğin izden,
Arkanca bir avuç su atan ola…

Osman,felek saya sen sayanları,
Yaşata taş üste taş koyanları.
Okuya ağzından söz duyanları,–
Adam bildiklerin kaş, adam ola.

 

GELMEZ

O beyaz atlı oğlanın
Ne kendi, ne atı gelmez.
Gönlü öc ile dolanın
Bir kuruca adı gelmez.

Yine de yüktü eğilen,
Ömür samanla dövülen.
Ha bekliyoruz, denilen
Çağın hoş saati gelmez.

Çeken olmaz biz çekeni,
Nerden  alak ten çekeni…
Adlayarak çillekeni,–
Ne Doğu, ne Batı gelmez.

Umudun dört yanı sudu,
Kimseni ısıtmaz odu…
Adamlar ağzında otu,–
Boğazında çatı… gelmez.

Vatandı, diyorduk önce,
Onu da koymuşuk dince.
Osman katılıp sevince,
Dertlerin sovkatı gelmez.

 

YAKIN GEL

Uzak uzak boylanırsın uzaktan,
Yürek çekir, yakınına yakın gel…
Eyvah kimdi bizlere el uzatan –
Fakir fakir bakanına yakın gel.

Göz göz açır diken gibi gözde tük,
Görmeğime hasar olur boz örtük.
Bundan böyle zor yakıla bu kütük,–
Ömrü oda yakanına yakın gel.

Talihimin yazısısın sihir tek,
İpe gelmez inadına mehir çek…
Sel içinde boğulurum Tahir tek,
Temaşa et akanına, yakın gel.

Gidir gece yedeğinde kara dan,
Siyah kedi cığır açır aradan…
Bezek bilip yakasına karadan
Siyah güller takanına yakın gel.

Osman, önde yene sisler sürünür,
O sislerde çok arzular kürünür…
Han isteyim kula verir ömrünü,–
Ya kuluna, ya hanına yakın gel.

Bu gönderiyi paylaşın:

Yazar: ramazan

1 thought on “Şiirler / Osman Fermanoğlu

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir