Yıkıldı / Mustafa Işık

Bekledim sabaha yâr gelir diye
Gelmedi, gözümde cihan yıkıldı
Gam heybesi gönül kaldı hediye
Tahtıyla içimde sultan yıkıldı.

Özlemimin yoktu başkaca eşi
Kavurup kül etti hicran ateşi
Döndürünce taşa gökteki kuşu
Hükmünü vermeye divan yıkıldı

Bana yaşattığı sebepsiz firak
Varılmayan gurbet sıladan ırak
Ecelim yakındır, belki son durak
Eşikte durmaya mihman yıkıldı

Aldandın zahire, yaram içimde
Yıllar sıralandı, bilmem kaçında
Her biri bir tutam aldı saçımda
Devrinde dönmeye zaman yıkıldı

Gecenin karası sardı her yanı
Kalmadı sürmeye vuslat dermanı
Vermeye son nefes canana canı
Hesaba varmaya mizan yıkıldı.