Acziyet Anatomisi / Mustafa Işık

İnsan bazen
külleri yama tutmaz
anka diyarından geçer
bazen de ağrılı bir azı dişi
duvardaki öksürüklü akrebi
çiğnemekten aciz kalır
henüz sınanmamış ustura
mezarlıktan artan ıslığı
acemice kesmeye kalkar

öyle karanlık ki kanatların
gökteki turna sürüsü, ey!
yere inmek isterken bulutlar
şerha şerha yarılan göğüsten
dağları öksürüğe boğar

her çocuk
anneye ölüm borçludur
sesimiz göğe gömülür bazen
bazen öykümüzün küskünü
defineye küs bir kemirgen
şapkası köşeli korkuluk
suskunluğu kendince
hayra yorar

ey ezberimdeki!
yanılgılar yılgını ayaklarım
haydi, adımla iki tepe arasını
herkes gibi tavafa koşalım
dizi kırık atın adımı kadar
biz de gözlerimizi
gökyüzüne dikelim

söyle, kesik çınar dalı nerede
söyle ki kesikleri
avuçlarımızda kaynatıp
başımıza gölge yapalım.

 

 

Bu gönderiyi paylaşın:

Yazar: ramazan

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir